عینک کور

من هیچ‌گاه پس از مرگم، جرات نکرده ام که در آیینه بنگرم

لیلا اکرمی — Thu, 21 Jan 2010 17:47:39 GMT

حق با شماست

به روز کردن به همین راحتیه :

پاسبان از سگش سوال نکرد

هیچ کس در محله کشته نشد

: پس گلوله به چی اصابت کرد ؟!

- هیچی... به جواب سگ لابد!!!

این یک پاره از چارپاره ای است که می خواهد به یادمان بیاورد در ماه های سخت گذشته و ماه های سخت تر آینده چه بر ما گذشت و چه خواهد گذشت .

شعر جدید :

کدام قسمت این قصه از تو بیزارم

کدام قسمت این قصه دوستت دارم ؟

که انتخاب شوم بین عشق و نفرت تو

عذاب می کِشدم از من ِ خود آزارم !

اگر خودت بروی چشم باز پنجره ام

ولی اگر که بمانی همیشه ، دیوارم

نه ذوق و شوقِ دوباره به دست آوردن

نه اختیار فرار دوباره ... ناچارم ↓

که اعتماد به یک درصد احتمال کنم

و بعد علت را از خودم سوال کنم

عذاب مطلق قبل و نیاز نسبی بعد

هنوز مانده که من با گذشته حال کنم

دوباره برگردم به نگاه گرمت که

چه اتفاق بیافتد... چه من خیال کنم !

نگاه کرد به آغاز راه بازنده

چه مانده بود به جز ترس، ترس از آینده

شباهت من ِ دیروز با تو ِ فردا

تفاوت غلط انداز گریه و خنده

نداشتن ... همه عمر منتظر بودن

هنوز خواستن از یک خدای بخشنده

تمام کرد رمان را و خط بعد نوشت :

« سه شنبه ، ساعت 9 ، دوستت نویسنده »

از این به بعد راحت تر به روز می کنم و احتمالا با فواصل کمتر . دوستانی که انتظار اطلاع رسانی دارند لطفا انتظار اطلاع رسانی نداشته باشند. ولی همه نظرات را با کمال میل می خوانم .

آری ... رسم روزگار چنین است

لیلا اکرمی — Fri, 29 Aug 2008 11:40:56 GMT

سلام.

این روزها به چند تا چیز واقعا خوب دلخوشم و دارم ناباورانه با همین ها زندگی می کنم :

1. « درقند هندوانه » ریچارد براتیگان و ایمان به بی تفاوتی آدم ها

2. « در رویای بابل » ریچارد براتیگان و ایمان به تمام رویاهای یک نفره قشنگ

3. جیگرکی های شلوغ تهران که آنقدر شلوغ اند که مجبور می شویم سینی جیگرمان را برداریم و بگذاریم روی کاپوت ماشین های اطراف...

4. یک اس ام اس عالی از یک دوست خوب :

« بزرگترین شکست تلاش برای فاش کردن رازهایی است که دیگران از درکش عاجزند »

5. شنیدن یک واقعیت بزرگ از دهان یک دوست صمیمی :

« می دونی لیلا ؟!!! همممممه یه روز می میرن »

به هيچ چي متمايل

لیلا اکرمی — Wed, 30 Jan 2008 20:11:00 GMT

یا چنان نمای که هستی ، یا چنان باش که می نمایی

« بایزید بسطامی »

شماره دوم مجله «همین فردا بود» چاپ شد

و به طرز شگفت‌آوری آماده خوانده شدن می باشد، از صمیم دل آرزو داریم این مجله به دست تک تک عزیزانی که با اشتیاق می خوانند برسد. کسانی که علاقمند به دریافت مجله می باشند می توانند با نماینده خود در آن شهر تماس حاصل کنند. (چه از طریق تلفن و چه از طریق آدرس وبلاگ) و نشریه خود را دریافت کنند.

اما اشتراک یک ساله نشریه مطمئنا هم به نفع شما و هم به نفع ما خواهد بود!

به نفع شماست زیرا:

4 شماره یک سال فصلنامه «همین فردا بود» 3000 تومان می باشد یعنی هر نشریه 750 تومان! (اما قیمت تک فروشی ما 895 تومان!! است) درضمن هزینه های پستی نیز به عهده ما می باشد. یادتان باشد که نشریه در همان روز چاپ برای مشترکین ارسال خواهد شد و ویژه نامه های آن نیز برای دوستان مشترک رایگان خواهد بود. همه ی اینها را کنار این موضوع بگذارید که نشریه در بسیاری از شهرستان ها و روستاها فعلا نماینده فروش ندارد و دسترسی به آن مشکل می باشد.

به نفع ماست زیرا:

تعداد مخاطبین خود و پراکندگی شهرهای آنها را می دانیم. چون با داشتن بودجه مناسب می توانیم کیفیت چاپ را در هر شماره بالاتر ببریم. و در انتها آنکه برای برگزاری مراسم، جشن ها و جمع آوری آثار به شما دوستان گرامی دسترسی راحت تری داریم.

اما برای کسانی که مثل ما تنبل بوده و حوصله ندارند برای اشتراک نشریه چند دقیقه در صف بانک بایستند؛ و همچنین کسانی که برای اولین بار با مجله آشنا می شوند نیز فکری کرده ایم:

قرار است در همه شهرهای ایران نماینده داشته باشیم. شما می توانید با یک تماس کوچک با نمایندگان ما در شهرتان یا هماهنگی از طریق وبلاگشان یا دیدار آنها در جلسات ادبی صاحب مجله بشوید.

درضمن شما دوست و شاعر گرامی، خودتان نیز می توانید با هماهنگی با جناب آقای سید مهدی موسوی یا دادن sms به شماره 09357354664 یا از طریق گذاشتن کامنت در همین وبلاگ نماینده مجله در شهر خودتان باشید (حتی در شهرهایی که نماینده داریم)

جدا از اینکه یک نسخه از نشریه برای تمام نمایندگان به صورت رایگان ارسال خواهد شد این فعالیت خدمتی کوچک به ادبیات کشور و همکاری با عده ای جوان پرتلاش می باشد که بدون وابستگی به هیچ ارگانی در حال تلاش برای ایجاد مجله ای چندصدایی می باشند که نظریات مخالفین و موافقین را بدون هیچ جهت گیری انعکاس داده و بدون دخالت دادن مسائل شخصی، مقالات و اشعار همه دوستان و اساتید را درج می نماید.

فقط با یک کامنت یا تماس شما شاعر گرامی نیز یاری بخش ما در پخش نشریه خودتان باشید:

لیست در حال افزایش روزانه نمایندگان مجله:

تهران و کرج حمید سهرابی 09122614916

تهران كافه گرامافون خيابان ولي عصر- روبروي تأتر شهر

تهران محمدرضا شالبافان 09124342337

تهران وحید پورزارع 09124044707

تهران سمانه نایینی 09192374166

کرج سینا حشمدار 09122579978

کرج حمیده محمدرضاپور www.gesborede.blogfa.com

کرج لیلا اکرمی www.leylaakrami.persianblog.ir

کرج زهره جعفرزاده www.saatebikooook.blogfa.com

سیاهکل علیرضا عاشوری 09113445939

سیاهکل مهران مهرانفر 09111451836

ساری نشر وارش

لاهیجان دکتر رضا کاظمی 09356560985

ایلام جلیل صفربیگی www.varan.blogfa.com

مشهد محمد حسینی مقدم 09153219240

مشهد فاطمه اختصاری www.havakesh3.persianblog.ir

آستارا داوود ملک زاده خیابان فارابی- کتابفروشی رومینا

شهسوار(تنکابن) و رامسر خانم ابراهیمی 09363427453

رشت طاهره کوپالی www.darfasleshear.blogfa.com

رشت کسری کبیری 09112345836

بندرگز میثم ریاحی 09113730910

شیراز محسن رضوی www.rahyad.blogfa.com

شیراز اصغر معصومی www.masomy.blogfa.com

شیراز مسیحا ابوعلی www.40o8.blogfa.com

نیشابور علیرضا بدیع 09153529363

همدان فاطمه خاورزمینی ایمیل: fami62@yahoo.com

بیرجند و اسلام آباد غرب مسعود اکبری راد 09189327813

سیرجان محمدحسین پورمعصومی 09133454115

زاهدان سخی حاجی حسینی ۰۹۱۵۳۴۲۹۷۰۵

بابلسر و بابل دکتر شهریار قلی زاده

یزد محمدرضا تربتی 09133529014

خرم آباد وحید نجفی 09166635217

کنگاور مهدی قاسمی 09188372548

کرمانشاه اصغر عظیمی مهر

کرمانشاه رضا صحرایی (پارسا) 09364289165

شهرضا و اصفهان نریمان عبدی 09131213743

قم علی حاجیان زاده 09356516025

نکا مهدی رحیمیان 09112525213

قائم شهر رسول رستمی 09356519794

اراک امیر سنجری 09183603121

خوی شهرام میرزایی 09364502957

ایوان غرب محمدحسن حیدریان 09183438486

بندرعباس عبدالحسین انصاری www.dobaitee.blogfa.com

ابرکوه لیلا حکمت نیا www.soorenaa.blogfa.com

گنبدکاووس سیدمسعود حسینی 09352433403

اهواز علی اکبر رشیدی 09356522868

دزفول مصطفی یوسفی 09169410473

مراغه مرتضی روحی www.jamejamil.blogfa.com

کرمان- جیرفت- بم و کهنوج اصغر کرمشاهی 09139876965

کازرون سمیه مردانی www.roozebaran.blogfa.com

فولادشهر- اصفهان محسن عاصی 09131376835

بوشهر صالح دروند 09364532943

اسلام شهر- رباط کریم رضا رضوی 09126613348

میاندوآب و ارومیه وحید طلعت 09144825796

فارسان (چارمحال و بختیاری) عادل حیدری 09132831474

كرمان محمد سواری 09163110918

اردبیل سولماز برزگر www.eskimoo.blogfa.com

اصفهان افشين حيدري ۰۹۱۳۱۸۸۴۶۶۱

شاهین شهر- اصفهان محمدرضا نامدارپور 09139163516

خبر دیگر اختتامیه جشنواره غزل پست مدرن خواهد بود.

بالاخره با تلاشهای بی وفقه دوستان مراسم اختتامیه این جشنواره ي کاملا متفاوت روز پنجشنبه ۱۸ بهمن ماه برگزار خواهد شد. محل برگزاری تهران- دانشگاه علم و صنعت و ساعت برگزاری این مراسم ۳ الی ۷ بعد از ظهر می باشد.

ورود براي عموم آزاد مي باشد

مراسم شامل:

1- شعرخوانی 50 شاعر پیشرو و برتر (در 5 مرحله)

2- شعرخوانی و صحبت های شیرین «استاد محمدعلی بهمنی»

3- موسیقی تلفیقی

4- پذیرایی

5- پخش فیلم كوتاه

6- اجرای سه نفره دادائیستی!

و چندین سورپرایز دیگر خواهد بود...

مسائل مهم مورد توجه:

1- با توجه به تعداد زیاد دوستان و عدم ایجاد تردّد در موقع شعرخوانی و اجرا درب سالن رأس ساعت 3:15 بسته خواهد شد و تا زمان آنتراكت و پذیرایی بسته خواهد بود.

2- لطفا از آوردن اطفال زیر 5 سال خودداری كنید.

3- با دوستانی كه در حین اجرای برنامه از خاموش كردن یا روی silent گذاشتن موبایل های خود، خودداری كنند برخورد لفظی و بدنی خواهد شد.

4- با توجه به شكل متفاوت اجرای برنامه و اینكه هیچ ارگانی از برگزاركنندگان آن حمایت نمی كند دوستانی كه برای مزه پرانی و خراب كردن جلسه تشریف می آورند به بیرون سالن انتقال داده شده و در آنجا برخورد شایسته ای با آنها خواهد شد!!

آدرس جديد محلّ برگزاری:

تهران- میدان آزادی- شهرک راه آهن (گلستان)- بلوار کاج- بلوار اقاقیا- 18 متری اوّل- سروستان یکم غربی- پلاک 59- ساختمان سرو

توجه: در صورت بروز هرگونه مشکل برای هماهنگی بیشتر با این شماره ها تماس بگیرید تا شما را راهنمایی کنیم:

۰۹۳۶۴۲۸۹۱۶۵ ۰۹۱۸۳۸۷۵۱۴۱

۰۹۱۲۷۲۲۱۷۵۵ ۰۹۳۵۷۳۵۴۶۶۴

درضمن برگزيده اي نفيس از آثار شاعران برتر اين جشنواره تحت عنوان «گريه روي شانه ي تخم مرغ» در زير چاپ مي باشد كه در صورت نرسيدن به مراسم اختتاميه به آدرس تمامي دوستان حاضر در جلسه پست خواهد شد.

و این هم یک شعر جدید :

از پشت شیشه حرف بزن آدم مجاور را

ترمز بگیر گرم بکن زیر برف عابر را

در روزهای مثل هم قبل از این و قبل از آن

از دست داده ای هیجان های حال حاضر را

با خاطرات یخ زده ی توی مغز معلولت

خاموش کن حرارت بی علت فریزر را

در لابلای فلسفه ی گنگ علت و معلول

پیدا نمی کنند عقب مانده ها مقصر را

راننده توی فکر همین چیز های پیچیده

حتما سوار کرده سر پیچ بعد شاعر را :

صبحانه ای مفصل ، چایی ، خوراک ِ مانده ی خوک

از خواب پا شده زن تنبل ، به شوهرش مشکوک

شاید به خانه آمده با یک زن ِ حساب شده

بر روی تخت ِ مشت/ترک برف های آب شده

شاید صدای اوست که از خانه ی بغل دستی

ترس از زنان ِ دیگر و سرویس های دربستی

ترس از خودش: صدای ظریفی که شعر می خوانده

ترس از دچار ِ او شدن ِ شوهری عقب مانده

صبحانه ای مفصل ، چایی ، صدای تلویزیون

پاشیده روی تیزی ِ ته ریش مرد املت خون

■

تنها شدیم باز من و ضبط صوت غمگینم

دارم پیاده می کنم از تاکسی مسافر را

يويو

لیلا اکرمی — Wed, 31 Oct 2007 05:05:00 GMT

نیمکت چندم کلاس ، مال کسی ست که 4 متر و 27 سانتی متر قد دارد؟!

« اندازه » یکی از کلی ترین مباحثی است که الآن توی سرم است و البته یکی از نسبی ترین آنها هم ...

اندازه قدم ، اندازه طول و عرض این اتاق لعنتی ، اندازه موها و ناخن ها ، اندازه قرص های تجویز شده ، اندازه دوری ، اندازه تنهایی ، اندازه دلتنگی ، اندازه غم ....

طول و عرض آن اتاق بالایی که ثابت اند ولی بقیه یک سیر اکیدا صعودی دارند و الی ماشاالله...

ماهیان می دانند

عمق هر حوض به اندازه دست گربه ست!!

با تمام احترامی که بالطبع برای همه انسان ها؟ قائل هستم اما من این تصمیم مهم را گرفته ام:

روان شناس ها تقریبا احمق ترین آدم ها هستند...

یکی از همین ها دیروز دستش را کرده بود توی حلقم و مدام جلوتر می رفت و می خواست آن اندازه ها را که گفتم بیرون بیاورد!!!

اما ؛

باور می کنید؟ نمی فهمید که این حوض خیلی عمیق تر از این حرف هاست و خیال ماهی ها هم تختِ تخت...

چهل و چند روز طول کشید تا آن قله را فتح کنیم ؟

امیدوارم حالا دیگر همه « همین فردا بود » را خوانده باشند ...

البته شماره اول به علت چاپ نه چندان خوبش و ناخوانا بودن مطالب کاستی هایی داشت که...

هرچند sort مجله واقعا همه ي ما را کشت ...

آري ، رسم روزگار چنین است

( برای اینکه «کورت ونه گات» هم راضی باشد . اصلا این پست تقدیم به ونه گات به خاطر روزهای با هم بودنمان ...)

اما جدا منتظر شماره بعدی باشید که کاملا متفاوت است و با چاپ عالی ان شاالله...

· نکته مهم :

نامه هایی به دست ما رسیده که دوستان خواسته اند فرم اشتراک را برایشان ارسال کنیم تا اشتراک بگیرند ، به اطلاع دوستان برسانیم که برای گرفتن اشتراک پر کردن فرم اجباری نیست . دوستانی که اشتراک مجله را می خواهند کافی است:

برگه ای شامل مشخصات فردی، آدرس دقیق پستی و تلفن تماس را پر كنند

3000 تومان به شماره حساب 0008296006794 عابربانک تجارت

به حساب سید مهدی موسوی واريز كنند

اصل فیش بانکی به همراه برگه ي حاوي مشخصات را

به صندوق پستی نشریه 1416- 31375

ارسال نمايند

· نکته مهم تر :

قرار بود نشریه دوماهنامه باشد و انگار ما کمی تاخیر کردیم. چند تا دلیل داریم که احتمالا می پذیرید :

1- به علت مشکلات مالی مجبور شدیم یک جابجایی صورت بدهیم و اسپانسرمان را تغییر دهیم ، که این جابجایی بیشتر از پول نیازمند زمان بود

2- احتمالا بد ترین اتفاقی که می توانست برای آقای موسوی رخ بدهد گم شدن لب تاپشان بود ولی قطعا بدترین اتفاقی که می توانست برای نشریه بیافتد گم شدن لب تاپ آقای موسوی بود... تمام مطالب جمع آوری شده و سایر اطلاعات مربوطه در لب تاپ بود و یکسری از کارها باید از نو انجام می شد...

از این بالا دارم به آن پایین نگاه می کنم ، ارتفاع هم چیز مضحکی است که باید کم شود ...

صدای حرکت رفت و برگشتی این «یو یو» از دست کدام بچه افتاده توی سرم؟!!

و ؛

بالاخره شعر ...

زنگ در را زدم فرار کنم

مثل يك بچّه شيطنت كردم

هیچکس توی خانه خوابیده

من نبودم ، نزن! غلط کردم!

قایمم کرد پشت در باشک

ترشی یک لواشک آلو

لیس می زد نبودن من را

سگ هاری کنار بودن او

■ ■ ■

ديرتر توي نامه مي خواني

بر نمی گردم ِ به زودی را

منتظر می شوی که درک کنی

ارتباطی فقط عمودی را

پستچی عاشق تو خواهد شد

و به تو/ زنگ می زند تلفن

که تو از ترس پاسخی مثبت

مرد باش و بلند گریه نکن

■ ■ ■

هاری مزمنی که.../ می گیرم

ارتباط سرنگ ها با رگ

قطره های درشت اشکم را

ریختم با صدای هق هق سگ

زندگی کرده بود بچّه ی بد

خانه های بزرگ لی لی را

روی خط رفت و بعد قهر شدند

بچه های محله با « لیلا »

فکر کن یک « نیاز » مشترک است

که همیشه به یک نفر دارد

دختر چند ساله ای غمگین

که فرو رفته توی خواب « صمد »

■ ■ ■

حالت خوب یا بدی داری

مثل برخورد آب با آتش

زندگی کرده بودشان یک عمر

شوهرت با عروسک زشتش

هيچكس پشت خط نمي آيد

تا خود صبح هم که در بزنی

لای این نامه ها بخواب و بمیر

تو به هر حال ، باز مال مني

تخت را از هر طرف بخوانی

لیلا اکرمی — Mon, 09 Jul 2007 14:30:00 GMT

« تخت را از هر طرف بخوانی ، نمی خوابد »

شاید ...

ولی چه خالی بی پایانی

پدر را مثل یک بادکنک گنده آوردند و کشان کشان تا خانه رساندند و با یک نخ به میله تخت بستند تا پرواز نکند... هرچند همه چیز بهتر خواهد شد ، قطعا! این روزهای سیاه را چطور می شود « نوشت »؟!

- حتما همانطوری که می شود « تحمل کرد »!

یکی از اتفاق های دوران کودکی ام که برای بقیه جالب است و برای من کابوس ، ترس عجیب و غریبی است که از بادکنک داشتم ! مادر یک ظهر گرم تابستان تعداد نسبتا زیادی بادکنک را ( که پسر خاله ی شجاعم !!! از شانسی در آورده بود ) باد کرد و مجبورم کرد بادکنک ها را یکی یکی بترکانم تا این ترس بترکد و برود به هوا... ، من همه ی بادکنک ها را ترکاندم ، ولی آن ظهر گرم هیچوقت یادم نخواهد رفت با صدای مهیب ترکیدن... و البته هنوز هم می ترسم ، هم از بادکنک و هم از پاهای پدر که این روزها ...

[ این روزها ؛ همه طپش نگاه می کنند ... شما چطور ؟ ]

یک تلویزیون گذاشتیم در اتاقی که رو به حیاط بود تا اگر « کسی » حوصله اش سر رفت روشنش کند و بنشیند حیاط وحش ، راز بقا و یا از این قبیل چیزها نگاه کند و دیگر حوصله اش سر نرود! (لازم به ذکر است « کسی » فقط به برنامه های مستند خصوصا مستند حیوانات علاقه دارد.)

اما من فکرش را هم نکرده بودم . اصلا من به این چیز ها در کل فکر نمی کردم ، فقط رفته بودم درخت های باغچه را آب بدهم ( از وقتی « کسی » این کار را نمی کرد ) ... حتی تصورش کمی عجیب بود !

هم ذات پنداری شیلنگ آب با مارهای افعی جنگل های آمازون ؟!!

کبودی های روی بدنم به هیچ چیز خاصی مربوط نیست . من نه مازوخیسم خاصی دارم و نه هیچ چیز دیگری... بجز یک دل که خیلی خیلی خیلی گرفته ، این روزها...

[ این روزها ؛ همه طپش نگاه می کنند ... شما چطور ؟ ]

هرچند من واقعا زمان زیادی برای دیدن برنامه های تلویزیون ندارم (البته اگر این هم یک پز روشنفکری نباشد!) ولی چند شب پیش یکی از شبکه های داخلی داشت یک گاوباز پیر را نشان می داد که پس از آخرین مسابقه اش دچار جراحت عمیقی شده بود . اعتراف کنم که این روزها گاوبازها به هر حال پرطرفدارتر از وبلاگ نویسان هستند (از هر نوعش!) و دور و برشان پر سر و صدا تر است .

از رفتارهای غیر انسانی گاو به خاطر آن ضربه ها هم که بگذریم ، هر چند در نوع خودش دردناک بود ، گاوباز هم رفتارهای عجیبی داشت و معشوقه اش ... ( ببخشید ، من دروغ گفتم! در تلویزیون ایران که کسی معشوقه ی آن طوری ندارد!! من واقعا تلویزیون ندیدم ، فقط می خواستم بگویم داستان « زخم » از مجموعه « آماتورها » ی « بارتلمی » این روزهایم را کمی تغییر داد.)

[ این روزهایم کمی متفاوت تر از بقیه شد ... ]

۩۩۩

بعد از بی خوابی های اخیر که همه اش را نوشتم :

· معذرت خواهی بزرگتری به خاطر نبودن های مکرّرم ... چه در به روز کردن وبلاگ و چه در پاسخ دادن به کامنت های دوستان . که اگر بتوانم جبران می کنم .

· اتفاق خوبی که دارد می افتد این است که مجله ای که احتمالا تعریفش را شنیده اید ، حالا دیگر شماره اولش تقریبا آماده است و به زودی به دستمان می رسد . فقط اینکه « ما » یی که قرار است « همین فردا بود » را هدایت کنند ، جمعی از همه ای هستند ، که « شما » اید ... پس حتما به کمک همه نیاز است و ما منتظریم .

توضیحات مفصل ترش را در وبلاگ « سید مهدی موسوی » بخوانید :

«اولین نشریه تخصصی غزل پیشرو»

...همین فردا بود...

۩۩۩

امّا ؛ شعر که نمی دانم چطور :

فنجان لب پریده ی سرگرم دست هام

یک مرغ زنده ی عصبی روی میز شام

مادر نشسته زیر اُپن گریه می کند

در باز می شود... و فقط بچه ها :

- « سلام » ...

سیگار از میان لبش پرت می شود

روی جواب کردگی گوجه های خام!

انگشت ها که ضرب گرفتند روی میز

موزیک جنگ سخت تری :

« دام ... دام ... دام ... »

دارد به چیز مشترکی فکر می کند

به ارتفاع بیش تر از پیش پشت بام

■■■

یک قتل دسته جمعی مشکوک به همه

که ... رشد کرده توی سر مرغ ، انتقام

اگر چيزی باقی مانده...

لیلا اکرمی — Sun, 25 Mar 2007 12:09:00 GMT

اگر چیزی از عید و بهارتان برای من هم باقی مانده...

اول از همه با نقدی بر مجموعه « صدای موجی زن » اثری از خانم ها هدی قریشی و مونا زنده دل شروع می کنم که فکر می کنم بعد مدت های زیادی که در این وبلاگ به شعر بسنده کرده بودم شدیدا لازم باشد:

بسمه تعالی

برای شروع چند سطری را مشغول « هندونه زیر بغل گذاشتن » هستم :

« هندونه زیر بغل گذاشتن »

نه برای اینکه مونا زنده دل و هدی قریشی عزیز دوستان نزدیک و صمیمی من هستند ( که نیستند! ) ، نه برای اینکه آنها زن هستند و من هم زن ( که از کجا معلوم؟!! ) و نه برای اینکه ژانر شعرهای آنها کاملا شبیه کارهای من است ( که نیست! )

« هندونه زیر بغل گذاشتن »

تنها و تنها برای دل خودم و دل این کتاب!!!!

به خاطر اعتراف های همسایه های اطراف که مدت های زیادی مرا دست در دست صدای موجی زن می دیدند و از شما چه پنهان در شبهای بارانی در کوچه پسکوچه های خلوت ، ما را در آغوش هم ...

و به خاطر شبهای زیادی که این زن مرا زیر بالشش می گذاشت و فردا صبح بیدارم می کرد تا دوباره و دوباره بخواندم و به خاطر همخوابه - همجنس یا ناهمجنسش را نمی دانم!! - ولی همخوابه بدجنسی که هنوز که هنوز است شبهای زیادی را بیدارم ...

که البته : « هر کی خربوزه می خوره پای لرزش هم ... »

ادعا می کنم به همه دلایلی که می آورم و همه دلایلی که نمی آورم این کتاب یکی از معدود کتابهای خوب سالهای اخیر بود که مهمان کتابخانه من شد. اگر چه « مهمون از مهمون خوشش نمیاد ، صابخونه از هیچکدوم ...» ولی ، صدای موجی زن مهمان کتابخانه من نشد بلکه ساکن تختخوابم شد ...

اما ثمره این بی خوابی ها و بچه هایی که زاییدیم: [ قبل از معرفی بچه ها دو نکته هست که باید اشاره کنم:

یکی اینکه اگر جوجه ها آماده هم باشند ، و با توجه یا بی توجه به یک گل یا هزار گل ، دارد بهار می شود ... پس اجازه بدهید همه چیز را همینجا بشماریم

و دوم هم اینکه اگر تعداد زیاد ضرب المثل ها دارد شورش را در می آورد ، واقعا به من مربوط نیست . ( دندان های مصنوعی اسب پیشکش تا اطلاع ثانوی و تا زمان بیدار شدن اسب ، بالای سرش در لیوان هستند ، تا دلتان میخواهد بشمارید . - جوجه ها را می گویم - ) ]

همه ی کاسه کوزه ها را سر این بچه های بیش فعال می شکنیم :

■■■

به حول و قوه الهی اولین فرزندمان یک پسر کاکل زری شد هم اسم پدربزرگ مرحومش ، که این بچّه هیچوقت بچه محبوبی لااقل برای من نبود :

شاید به خاطر حساسیت بیش از حدم ، و یا شاید به خاطر چیزهای دیگر از چیدمان شعرها در کتاب واقعا کلافه شدم ، اعتقاد دارم کارهای هدی و مونا کاملا با هم متفاوتند ، قضیه اصلا « هر که بامش بیش برفش بیشتر نیست » ، قضیه این است که شعرهای مونا را همینطوری هم نمی شود مثل « هلو برو تو گلو » قورت داد چه برسد به اینکه شعرهای هدی را هم بزنند تنگش. ( متن هیچ اولویتی برای مونا یا هدی قائل نشده )

مثل این که : « موش تو سوراخ نمی رفت جارو به دمش بست »

راحت تر صحبت کنم: هربار آمدم این کتاب را بخوانم شعرهای مونا را یکبار مفصلا می خواندم و بعد دوباره شعرهای هدی را جداگانه یا : یکروز مونا و یکروز هدی ولاغیر...

■■■

دومین فرزندمان هم چه خدا خواست و چه نخواست پسر شد ، که اسمش را گذاشتیم « قافی » ، می خواستیم اگر دختر بشود اسمش را بگذاریم « قافیه» که نشد ... :

قافیه از زیباترین و بارزترین محاسن این کتاب است. اینکه قافیه چه کارکردهایی در غزل دارد و اینکه این شعرها اصلا سعی در استفاده بهینه از قافیه دارند یا نه مهم نیست ، مهم این است که قافیه ها واقعا بکر و دست نخورده و حرفه ای کار شده اند.

بارزترین نمونه اش در مونا ، شعر خوب :

خود کار گیج ، چندم امضا ، ورق ، ورق

خندیده شد به فال تو آقای شقّ و رق

و در هدا کار موفق :

ساعت سه بار زد به سرم : دنگ ! دنگ ! دنگ!

یک مرد ...یک فرشته ... نه یک تکه قلب سنگ

■■■

فرزند سوممان یک دختر تپل مپل شد که چون در آسمان ها عقدش را با پسر عمویش خوانده بودند ، عجالتا شوهرش دادیم رفت :

ردیف تقریبا در همه کارها کمرنگ بود ( شاید به خاطر ذهن عربیک این دو عزیز!! ) تقریبا 5/78 درصد از شعرها ردیف نداشتند و در چند شعر هم که ردیف به کاررفته بود ردیف ، اسمی نبود که هرچند من به شخصه این را از ایرادهای شعرها نمی دانم .

مثلا شعر :

این کارت عروسی من با کسی ست که

تو نیستی ، کنار من اینجا کسی ست که...

جزء معدود کارهای با ردیف این کتاب بود که ردیف نسبتا مشکلی هم دارد ، که البته من به هیچ عنوان این کار را از لحاظ کیفیت به کاری مثل :

« قشنگ من ! پری قصه های پیر شده!!»

ترجیح نمی دهم .

- یک نکته دیگر- « خارج از اتاق بچه ها » :

اگر مدام هدی و مونا می کنم و دارم در مقام مقایسه پیش می روم ، می دانم که اینها مشترکا کتاب چاپ نکرده اند که من بنشینم و بگویم مونای درونم چقدر مرا به سمت راست برد یا هدای درونم چقدر راست تر... که می ترسم از عواقب این کار. که « مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید می ترسه » که « زبان سرخ سر سبز می دهد بر باد » و از این حرف ها ...

و البته چاپ اینگونه ی این کتاب به خودی خود کار جالبی بود که خوش بینانه اش می شود: « یک دست صدا ندارد » و بدبینانه اش می شود : « آشپز که دو تا بشه آش یا شور میشه یا بی نمک » که من با هیچ کدام از اینها کار ندارم و حتی قصد مقایسه ، گفتم که مجبورم فقط بچه ها را معرفی کنم و اینکه هر کدام از این بچه ها مال کدام عباس آقا هستند!!!!

■■■

- لانگ شات - « داخل اتاق بچه ها » :

می دانید سخت ترین چیز در دنیا به نظر من داشتن بچه عقب افتاده است ، بچه بعدی ما ، به خاطر مسائل ژنتیکی یا مثلا مننژیت در کودکی عقب افتاده شد :

یکی از ایرادهایی که به کتاب وارد بود یکسان نبودن سطح کیفی شعر ها بود . منظورم سطح شعرهای هر شاعر در مجموعه کارهای خودش است . مثلا شعر : « بهار آمده یک داغ نو به من بدهد » مونا را واقعا ضعیف تر از شعرهای دیگر، مثلا همین : « موزیک ناملایم باران ، زن توی پس زمینه آبی » می دانم .

یا در کارهای هدا :

نشسته ام وسط انتظار و تنهایی

تو هیچ وقت به این شعر ها نمی آیی

را نمی توانم با شعر موفق : « هدای سنگدل ول هدای مفت گران » مقایسه کنم .

که البته با توجه به قدیمی بودن این کارها و خصوصا با توجه به خراسانی بودن این دو عزیز می توان به آینده و به پنجره فولاد هم برای شفای این بچه امیدوار بود .

راستی بچه عقب افتاده هم که طبیعتا پسر بود حتی اگر خدای نکرده بخواهید فکر کنید « هر چی سنگه مال پای لنگه » و از این حرف ها ...

■■■

بچه طبیعی بعدی مان دختری کاملا معمولی بود که اسمش را خیلی عادی و معمولی گذاشتیم : « فروغ » :

نه اینکه رد پای فروغ در این کتاب امری عادی باشد ، نه اینکه چون اینها زن هستند بالطبع فروغ را در خودشان دارند و « از کوزه همان برون تراود که در اوست » و نه اینکه چون من زنم فروغ را توی این کتاب می بینم که « کوزه گر از کوزه شکسته آب می خوره »

قضیه فراتر از اینها و استفاده شاعرانه اینها از فروغ است که البته در کارهای هدا مشهودتر و بیشتر است و در کارهای مونا کمرنگ تر ولی زیرپوستی تر و به عقیده من موفق تر و چند تا «تر» دیگر ...

مثلا در مثنوی هدا که بعدا در موردش حرف می زنم اشاره های فوق العاده ای به وهم سبز فروغ شده و یک مورد دیگر از هدا :

زمان گذشت ...و ساعت چهاربار نواخت

زمان گذشت ...و هرلحظه دیرتر می شد

و در کار مونا :

به من نگاه کن از آن دریچه ی غمگین

که رو به کوچه ی خوشبخت تو اسیر شده

■■■

ششمین فرزندمان هم از خوبی یا بدی روزگار ، دختر شد . اما اینبار یک دختر استثنایی : « وتبارک الله احسن الخالقین ...»

دعوا داشتیم که این دختر به کداممان رفته که اینقدر زیبا ، خوش هیکل و بی همتاست و دعوا داشتیم اسمش را اسکارلت جانسون بگذاریم ، یا ، آنجلینا جولی !! :

فرم در این کتاب واقعا مرا دچار همان حیرتی کرد ، که آقایان را دچار می کند هنگام دیدن دختری همه چیز تمام. رعایت فرم در کارها واقعا شاعرانه بود ( توجه داشته باشید البته نسبت به زمان خودشان ، این شعرها واقعا مال زمانی است که خیلی از ما حتی از انواع فرم بی اطلاع بودیم.)

هدا در شعر :

سکانس آخر : زن / پشت بام / یاس / سقوط

و رنگ قرمز / تصویر روی زن ... و سکوت

از یک فرم معکوس موازی استفاده کرده ، روایت سینمایی شعر خیلی خوب پرداخته شده ، در اپیزود اول سه فضا در سه بیت بیان می شود : سکانس آخر ، درون شهر و اتاق دختر ( که خیلی زیرکانه ، «بودن مردی کنار پنجره در اتاق دختر» سؤالی در ذهن ایجاد می کند ) و در اپیزود دوم به صورت موازی این فضاها تکرار می شود: سکانس آخر ، درون شهر... همان طور که می دانید اتاق دختر حذف شده و به اتاق زن تبدیل شده ... فرم کاملا به خدمت محتوا در آمده و بدون اشاره مستقیم ، شاعر ذهنیت خود را منتقل کرده .

و اما شعر اول کتاب :

مونا در این شعر انصافا شاعرانه کار کرده ، جدای فضای حسی و زیبایی که مخصوص مونا زنده دل است ، این شعر فرم شبه دایره ای پیچیده ای دارد :

شعر با یک فضای بکر شروع می شود : « باران ، صدای موجی زن ، جیغ رادیو »

انگار همزمان صدای رادیو پخش می شود که : صبح قشنگ هفته آغاز سال نو... بعد همانطور که شاعر به نفع مرگ عقب می کشد ما را هم به یک فضای خیلی دورتر می برد تا اینکه برمی گردد به نقطه ابتدایی ( مصرع اول ) و فضای « باران ، صدای... » و این فضا را با یک مونولوگ قطع می کند : با توام احمق کری؟ الو؟!

بعد در بیت های پایانی یک دایره ی کوچک تر ( از دیدگاه فرمی ) در دل این دایره ی بزرگ تر درست می کند و از فضای کمرنگ تری حرف می زند ، دو دایره که البته متحد المرکز نیستند و باز برمی گردد به همان نقطه ابتدایی شعر ...

بی خیال ، از این بچه بگذریم که هرچه بگوییم کم است ...

■■■

فکرش را بکنید بعد از شش شکم زاییدن ، شکم هفتم آدم دو قلو بشود ...

اما دوقلوهای ناهمسان ، قضیه همان زن و مرد ترک و ژاپنی که بچه هایشان دوقلوهای ناهمسان می شوند و اسمشان را به قول ما ترک ها می گذارند: او هارا بو هارا!

دارم از مثنوی های توی این کتاب حرف می زنم . به نظرم مثنوی ها نه با تعصّب و کاملا، ولی نسبتا بهترین شعرهای این کتاب بودند. در مورد هر دو شاعر:

گوشه و کنار شنیدم (حتی اگر « یک کلاغ چهل کلاغ باشد » ) که این دو کار خیلی شبیه به همند ، از کجا شنیدمش را بی خیال. به هر حال « دیوار موش داره موشم گوش داره »

اگر چه این مثنوی ها شباهت هایی به هم دارند ولی قضیه این شباهت ها مثل شباهت ضرب المثل « آش با جاش » است با ضرب المثل « ویلا با ژیلا »!!

خوب واقعا این ضرب المثل ها هم ، در ساختار به هم شبیه اند : هر دو سه کلمه ای و با فرمی یکسان ولی واقعا:

او هارا بو هارا ( در زبان آذری یعنی: این کجا ، آن کجا )

موضوع اصلا میزان قوت یا ضعف هیچ کدام نیست ، شاید شعر هدی از لحاظ تکنیکی قوی تر باشد یک فرم فوق العاده پیچیده دایره ای – موازی درهم که دقیقا با قله و دره ای که در شعر هست همخوانی دارد. استفاده از پرنده ای که به من درون شعر برمی گردد و مدام اشاره می کند به فرو رفتن راوی که همان پرنده درون شعر است :

کدام قله ؟ کدام اوج ؟ من فرو رفتم

در انتهای شما در لجن فرو رفتم

و چند سطر پایین تر :

و من تمام شما در خودم فرو رفتم

و یک قدم به جلو ده قدم فرو رفتم

و در انتهای شعر همه این فضاها که به هم ربط پیدا می کنند را جمع کرده و کلید به مخاطب می دهد.

و اما مثنوی مونا :

من مثنوی مونا را از لحاظ محتوایی و البته از لحاظ فرمی هم خیلی پسندیدم :

زنی که در ابتدای شعر وارد می شود ( مثل همان پرنده ) و در انتها به من راوی تبدیل می شود . از سوم شخص شعر را شروع می کند . به من درونی می رسد و بعد به یک خدا که حوصله را سر می آورد...

این روایت های موازی واقعا قوی کار شده ، قرص ها به شعر ها ارجاع داده می شوند ( و جایگزین یکدیگر می شوند ) ، تختی که زیر پنجره یک زن فلج قرار دارد ، اشاره زیرکانه دارد به سقوط انتهایی شعر . نادیده گرفتن زمان نگاه غیر خطی شاعر به زمان را نشان می دهد . خدای آورده شده در بیت هفتم بر می گردد به خدایی که خسته است و راوی در حال مشت زدن به او و به همه چیزهای بی فایده دیگر مثل : بت شکسته ، مثل اتاق شیشه ای ، مثل در نبسته ...

و سایر تکنیک هایی که در این دو مثنوی باعث شد من این دو کار را از کارهای خوب این مجموعه بدانم .

هر چند روند نوشتاری این نقد حکایت « آمدیم ابرویش را درست کنیم زدیم چشمش را هم کور کردیم » شد ولی با تمام این ها به خاطر همه چیزهایی که گفتم مجبور بودم ...

و به هرحال ما شعارهای جامعه مدنی را نشنیده گرفتیم و « دو بچه کافی است » را « از یک گوش فرو کردیم و از گوش دیگر در آوردیم » و خواستیم به همان مثل قدیمی بسنده کنیم که « هر آن کس که دندان دهد نان دهد » ( متن هیچ اشاره ای به دندان های اسب ابتدای کار ندارد )

که بچه های به دنیا آمده احتیاج به همبازی دارند و صدالبته ما احتیاج به عصای دوران پیری و از کار افتادگی ...

والسّلام

خب حالا بعد از اینهمه نقد و ضرب المثل مثل همیشه با یک شعر جدید این پست را هم تمام می کنم:

توي چشمان تو فرو بروم ، قول دادي! نياورم بيرون

بدن لـخت من اجازه بده تا بخوابد درون كاسه ی خون

: خواستم بچه بدي نشود مثل ديوانه ها تكان مي خورد!

- سقط كردي جنين جن زده را مي كشد كار جفتمان به جنون

مثل گرماي ظهر تابستان گيج و خسته كنار شومينه

خيره مانده به برف سنگيني كه نشسته ست روي تلويزيون

تيره تر توي تخم چشمانت بي جهت در حياط منتظريم

تا كلاغي به دادمان برسد من و «اولدوز» و قالب صابون



روي دوشم به خواب رفته پتو پلك هاي تو باد / كرده مرا

كه عزيزم به خاطر همه چيز كه نبودي كه نيستي ممنون!!

(بدون عنوان)

لیلا اکرمی — Sat, 10 Feb 2007 16:30:00 GMT

سلام .

اولا که مثل همیشه دیر اومدم .

دوما هم که :

به هر حال برای هرکسی ممکنه اتفاق بیافته ...

مثلا فکر کن داری تند تند می دوی تا برسی به اتوبوس شرکت واحد ، وقتی داری از پله ها بالا می ری و طبیعتا همه نگاه ها به سمت توئه که داری می نفس نفسی ، پات گیر کنه به شلوغ پلوغیه توی سرت ودرست لحظه ای که داری فرو میری تو کف اتوبوس ( که البته یه مقدارت هم بخار میشه !) اون ها رو می بینی که به پاشنه کفش هات چسبیدن و ولت نمی کنن.

یا مثلا داری توی یه خیابون شلوغ به سرعت راه میری و قصد خرید یا فروش هیچ چیز رو نداری ، به نفر تو رو میندازه توی چمدونش و با خودش میبره به ایستگاه قطار ...

به هر حال ، ایستگاه های قطار دلگیرتر از این حرف ها هستن ...

به هر حال یکی باید این حرف ها رو می گفت :

عصر غمگین تری که می خواهی

روی ریل قطار گریه کنی

به کسی که نرفته فکر کنی

بی جهت ... زار زار گریه کنی

دامن چند سالگی هایت

که چه بادی گرفته در سر تو !

پسر کوچکی که خیره شده

به من و ساق های لاغر تو !

( فکر کن دامنت پر از سنگ است

فکر کن پرت می شوم به هوا

فکر کن خواستی بیاندازی

سنگ ها را دوباره به دریا ...)

ماهی کوچکی که در چشمم

تخم ریزی مضحکی کرده !!

مرد هیزی نشسته در ساحل

تخم چشم مرا درآورده ...

مرد بی شک نشسته منتظر

بچه ای که هنوز در راه است

توی خانه نشسته ای، تنها

منتظر نیستی / که نه ماه است

منتظر نیستم که بر گردی

با قطاری که از تو جامانده

کودکی مرا زنی روی

ریل های قطار خوابانده ...

کودکی منی که می خواهد

توی آغوش تو بزرگ شود

بره احمقی که می ترسد

عاشق چشم های گرگ شود



ظهر دلگیر و گرم تابستان

از دل آب پر زده ماهی

روی شن های خشک جان داده

عصر غمگین تری نمی خواهی ...

(بدون عنوان)

لیلا اکرمی — Thu, 14 Dec 2006 10:47:00 GMT

سلام .

جشنواره شعر مشهد فرصت خیلی خوبی بود لااقل برای دیدن دوستانی که شاید نامشان را می دانستیم و دیدار این عزیزان از نزدیک ، لااقل برای من که خیلی لذت بخش بود . هرچند حافظه ضعیفی دارم و قادر به یاد آوری همه دوستان نیستم ولی در هر حال میزبانی دوستان به قدری جای تشکر دارد که دیگر هیچ چیز ...
در محفلی که شعر خوانی های شبانه بچه ها با هم که به صورت خودجوش صورت می گرفت هم به خودی خود لذت بخش بود ، هرچند برای ما که ... به قول بیدل :

نی این محفلم از ساز عیش من چه می پرسی؟
به صد حسرت لبی وا کردم اما ناله خندیدم ...

و اما پس از مدتی که نسبتا طولانی بود ، با یک غزل مثنوی هستم و منتظر شنیدن نظرات دوستان :

و پر کشیده و در رختخواب من مرده
صدای جغد از آغاز شب مرا خورده

بلند شو که در این خواب ارتفاعی هست
که بی گمان به سقوط تو روی آورده

بلند شو که در این رختخواب بوی کسی است
که آبروی خودش را به خاطرت برده

دراز می کشد آرام ماده سگ وسط
هزار تا سگ نر ، منتظر و افسرده ...

...
در انتظار کسی که به راه برگردد
از این پرنده وحشی بخواه برگردد

درست از وسط خواب های من پا شد
زنیکه با تو درون اتاق تنها شد...

بچرخ توی دهانم بچرخ ، بازم کن
نشسته اند زنانی سیاه در واگن

و ایستگاه همیشه در انتظار من است
صدای سوت قطاری که بیقرار من است

نیامدم ، چمدان ها تو را بغل کردند
نیامدم ، چمدان ها چقدر نامردند

به هم زده است دلم را ویار استفراغ
دوباره خون بخور از من ، دوباره « استفراغ »

بخوان مرا وسط این همه دگرگونی
تمام زندگیت را به شعر مدیونی

تمام زندگیت را که جغد خوابیده
تمام زندگیت را که خواب می دیده

(بدون عنوان)

لیلا اکرمی — Wed, 04 Oct 2006 07:03:00 GMT

سلام

پاییز و ماه مهر بهانه خوبیه برای به روز کردن و برای هزارتا شروع دیگه . به شرط اینکه یکی پیدا شه دستامو از روی گردنم برداره . خیلی وقته نفس نکشیدم و علت همه این سیاهی ها فقط همینه .

وبلاگ انجمن شعر جوان کرج که در روز شنبه ها در این شهر برگزار می شود افتتاح شده و از تمام کسانی که دوست دارند به نوعی حضور داشته باشند دعوت به همکاری می کند . آدرس وبلاگ : shanbeha.persianblog.ir

و بالاخره تصمیم گرفتم این دفعه با یک غزل بیام:

از تختخواب آهنی مرد بوی گند
لطفا فقط جواب بده مثل گوسفند

اول بخند ، بعد بخند و سپس بخند
حالا به اینکه اینهمه خندیده ای بخند

- آقا در این مغازه که جنس مناسبی ...
- خانم شما چطور ؟ شما توی خانه چند؟!

پیراهن سفید ندارید تا شبی ،
مهمان کنید کل جهان را به صرف قند ؟

↓↓↓

آن زن کجاست ؟ آب شده رفته در زمین ؟
توی کدام پیرهن شسته روی بند

آویخته تمامی خود را که گم شده ؟

↓↓

از گیره لباس تنش را گرفت و کند

و پنج سال بعد به یک فالگیر گفت:
« این ها تمام خاطره های بد منند »

شعر

لیلا اکرمی — Wed, 30 Aug 2006 07:55:00 GMT

کسی هست که همچنان زیر آوار نفس می کشد . باور کن دارد نفس می کشد .
گوش کن :

با اینکه دنبال رد پا گشتن به خودی خود کار جالبیه و از بقیه کار ها ی روزمره گاهی عاقلانه تر به نظر می رسه ولی پیدا کردن این رد پا در ادبیات ، آنهم ادبیات الکترونیکی ... نمی دونم . شاید من زمان مناسبی رو برای به روز کردن وبلاگم انتخاب نکردم ولی در هر حال تصمیم دارم این پست رو با تکه ای از شاملو شروع کنم و با یک کار سپید از خودم تمام کنم :

ودریغا ،
ای آشنای خون من ای همسفر گریز
آنها که دانستند
چه بی گناه در این دوزخ بی عدالت سوختم
در شماره
ازگناهان تو کمترند .

و اما کار سپید :

می ترکانم
جوش های روی صورتم را
از حرص
بادکنک توی دهانم را
از صبح
و شمای توی سرم را
از وقتی که فراموش کرده ام

اگر مرا سر راه نمی گذاشتند
مثلا کجا می گذاشتند ؟
تفاوت بزرگم با موسی در این است
که شهر کودکیم رودخانه نداشت

از لحاظ زبان ایراد دارم
دراز است ،
از لحاظ فرم
که می بینید !
و ،
اگر در دنیا
چیز با محتوایی سراغ دارید ،
روی مال من هم حساب کنید .